Sunday, 17 November 2013

"കാച്ചില്" അഥവാ "അക്കരപ്പച്ച"

Disclaimer : ഈ പോസ്റ്റ്‌ വായിച്ച് നിങ്ങള്‍ക്ക് സമയം നഷ്ടം ഉണ്ടായാല്‍ ഞാന്‍ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കുന്നതല്ല. സ്വന്തം റിസ്കില്‍ മുന്നോട്ട്....

***********************************************
                                  മാസം തന്നെ ഇത് രണ്ടാം തവണയാണ് അയാള്‍ കായിക്കയുടെ ബിരിയാണി കഴിക്കുന്നത്. ആദ്യം മട്ടാഞ്ചേരിയില്‍ ജൂതപ്പള്ളി കാണാന്‍ പോയപ്പോ, കൂട്ടുകാര്‍ക്കൊപ്പം. പിന്നെ ഇന്ന് ദര്‍ബാര്‍ ഹാളിനെതിരുവശത്തുള്ള കായീസ് ഹോട്ടലില്‍ ഒറ്റയ്ക്ക്...

കായീസ് ബിരിയാണിയും ഈന്തപ്പഴത്തിന്റെ  അച്ചാറും അയാള്‍ക്കേറെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.  ഒഴിഞ്ഞ ഒരു മൂലയില്‍ ഇരുന്ന്, മറ്റാരെയും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന് അയാള്‍ ബിരിയാണി കഴിച്ചു. ഇനി മുതല്‍ കയ്യില്‍ കാശുള്ള ദിവസങ്ങളിലെല്ലാം ഇവിടെ വരണമെന്ന്, അയാള്‍ മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു. ടിപ്പും ചേര്‍ത്ത് നൂറ്റിനാല്‍പ്പത് രൂപാ എണ്ണികൊടുത്തിട്ട് അവിടെനിന്ന് ഇറങ്ങി, താമസിക്കുന്ന ലോഡ്ജിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷന്‍ റോഡിലുള്ള പഴയ ലോഡ്ജ് മുറിയുടെ ജനാലയോട് ചേര്‍ന്ന കട്ടിലില്‍ കിടന്നുറങ്ങവേ അയാളൊരു സ്വപ്നം കണ്ടു. വളരെ വിചിത്രമായ ഒന്ന്. 

കായിക്കയുടെ കടയിലിരുന്ന് ബിരിയാണി കഴിക്കുന്നൊരാള്‍. ചെറുപ്പക്കാരന്‍.... നീട്ടിവളര്‍ത്തിയ താടിയും മുടിയും... അലസമായ വസ്ത്രധാരണം... ബാച്ചിലറാവണം.....
ഒറ്റയ്ക്കൊരു മേശയില്‍ ഇരിക്കുന്ന അയാള്‍ ചുറ്റുമുള്ളവരെ ഗൗനിക്കാതെ തീറ്റ തുടരുകയാണ്.  അയാളുടെ പാത്രത്തിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. നല്ല നേര്‍ത്ത ഖൈമ അരിയുടെ ബിരിയാണി. ഈന്തപ്പഴമച്ചാര്‍. സള്ളാസ്...
പക്ഷെ.... ചിക്കന്റെ സ്ഥാനത്ത് നന്നേ വെളുത്ത ഒരു വസ്തു.... കാച്ചില് !!!....അതേ...കാച്ചില് തന്നെ...!!!

ഞെട്ടിയെഴുന്നേറ്റ് ചുറ്റും നോക്കിയ അയാള്‍ തെല്ലിടനേരം അനങ്ങാതിരുന്നു. കറങ്ങാത്ത സീലിംഗ് ഫാനിനെ ശപിച്ചു. പിന്നെ, തൊട്ടുമുമ്പേ കണ്ട സ്വപ്നത്തെക്കുറിച്ചോര്‍ത്തു. ഉടനെ തന്നെ എവിടെ നിന്നെങ്കിലും കുറച്ച് കാച്ചില് തിന്നണമെന്ന് അയാള്‍ക്ക് തോന്നി. ടൗണില്‍ കാച്ചില് കിട്ടില്ല. കിട്ടില്ലെങ്കില്‍ കിട്ടുന്നിടത്തേക്ക് പോവുക തന്നെ എന്നയാള്‍ മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു.

മുറി പൂട്ടിയിറങ്ങുമ്പോള്‍ ബാഗ് എടുത്തില്ലയെന്ന കാര്യം അയാള്‍ ഓര്‍ത്തില്ല.  എല്ലാ പുതിയ സിനിമകളും വന്നുപോവുന്ന പോസ്റര്‍ ഭിത്തിയുടെ അരികിലൂടെ സൌത്ത് റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് ഓടി. സ്ഥിരം കസ്റ്റമറെക്കണ്ട് ഭേല്പ്പൂരിയും പാനിപ്പൂരിയും വില്‍ക്കുന്ന ഹിന്ദിക്കാരന്‍ കൈ വീശിയെങ്കിലും അയാള്‍ ഗൗനിക്കാതെ ഓട്ടം തുടര്‍ന്നു. സ്റ്റേഷനില്‍ ചെന്ന് കൊല്ലം മെമുവിന്റെ ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് കുതിച്ചു. അയാള്‍ കയറിയയുടനെ മെമു നീങ്ങിത്തുടങ്ങി. ഇരിക്കാന്‍ സീറ്റില്ലെങ്കിലും അധിക ദൂരം നില്‍ക്കേണ്ടിവരില്ല. ഒരു മണിക്കൂര്‍ കൊണ്ട് എറ്റുമാനൂരെത്തും. കുറെ നേരം വാതിലിനരികെ നിന്ന് കാറ്റ് കൊണ്ടു. പിന്നെ അകത്തേക്ക് കേറി കൈപ്പിടിയില്‍ തൂങ്ങി ആലോചനയിലാണ്ടു. പിറവം റോഡ്‌ സ്റ്റേഷനില്‍ വച്ച്  ഇരിക്കാന്‍ സീറ്റ് കിട്ടിയെങ്കിലും അയാളിരുന്നില്ല. അത്ര നേരം എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് അയാള്‍ ശീലിച്ചു പോയിരുന്നു.

 കാലിസീറ്റ് കിടക്കെ, നടുക്ക് എഴുന്നേറ്റ് നില്‍ക്കുന്നതിന്റെ അനൗചിത്യമോര്‍ത്ത് അയാള്‍ വീണ്ടും വാതിലിനരികിലേക്ക് നീങ്ങി. പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഒറ്റ നില്‍പ്പ് നിന്ന അയാള്‍, ഏറ്റുമാനൂരെത്തിയപ്പോഴാണ് വീണ്ടും കാച്ചിലിനെക്കുറിച്ച് ഓര്‍ത്തത്.  അവിടെയിറങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍, കാച്ചില് എവിടെയാണ് കുഴിച്ചിട്ടതെന്ന് ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. ഏറെ നേരം ശ്രമിച്ചിട്ടും അയാള്‍ക്കത് ഓര്‍മ വന്നില്ല.

വീട്ടിലെത്തി തൂമ്പായുമെടുത്ത് പറമ്പിലേക്കിറങ്ങിയപ്പോഴും കാച്ചിലെവിടെയാണ് കുഴിച്ചിട്ടതെന്ന് അയാള്‍ക്ക് ഒരൂഹവുമില്ലായിരുന്നു. അപ്രതീക്ഷിതമായി വീട്ടിലെത്തിയ മകനെക്കണ്ട് അമ്മ സന്തോഷിച്ചെങ്കിലും, വന്നപാടെ പറമ്പില്‍ പരതിനടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക് ആ വരവിലെന്തോ പന്തികേട്‌  തോന്നി. എങ്കിലും ഒന്നും മിണ്ടാന്‍ പോയില്ല.

അയാള്‍ തെരച്ചില്‍ തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. കുറേനേരത്തെ ശ്രമത്തിനു ശേഷം  ഉണങ്ങിയ കാച്ചിലിന്റെ വള്ളി ഒരു പേരയെ ചുറ്റിനില്‍ക്കുന്നത് അയാള്‍ കണ്ടുപിടിച്ചു. പലയിടത്തും വിട്ടുവിട്ട് കിടന്നിരുന്ന ഉണങ്ങിയ ആ വള്ളി പേരയുടെ തൊട്ടടുത്തുള്ള തേക്കിന്റെ ചോടിനരികില്‍ വച്ച് മുറിഞ്ഞുപോയിരുന്നു.  തേക്കിന്‍ചോടിന്റെ ചുറ്റും നടന്നുപരിശോധിച്ചെങ്കിലും കാച്ചിലിന്റെ മൂട് കണ്ടെത്താന്‍ അയാള്‍ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അപ്പോഴേക്കും നേരം ഇരുട്ടാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. തേക്കിന് ചുറ്റും തോന്നുന്ന സ്ഥലത്തെല്ലാം അയാള്‍ കിളച്ചുമറിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. നാലുവശത്തും ഏറെ നേരം കിളച്ചിട്ടും കാച്ചില് കണ്ടുകിട്ടിയില്ല. കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കൊതുക് കടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ആദ്യം അയാളത് കാര്യമാക്കാതെ ജോലി തുടര്‍ന്നെങ്കിലും അല്‍പംകൂടി ഇരുട്ടിയപ്പോള്‍, മടുത്ത്, ആ തേക്കിന്‍ ചോട്ടിലിരുന്നു.

വീടിന്റെ കോണില്‍ തൂക്കിയ പതിനഞ്ചു വാട്ട് സി എഫ് എല്ലിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ തൂമ്പായുടെ അറ്റം തിളങ്ങി.  ഒന്നുമാലോചിക്കാതെ ചാടിപ്പുറപ്പെടാന്‍ തോന്നിയ നിമിഷത്തെ അയാള്‍ കഠിനമായി വെറുത്തു.
പിന്നെയും പിന്നെയും അയാളെ കൊതുക് കടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. കൈലിയുടെ അറ്റം കൊണ്ട് വിയര്‍പ്പ് തുടച്ച് അയാള്‍ എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.

തൂമ്പായുടെ അറ്റത്ത് ചവിട്ടിയെഴുന്നെറ്റ അയാളുടെ നെറ്റിക്ക്, തൂമ്പാക്കൈ അതിശക്തമായി വന്നടിച്ചു. പെട്ടന്ന്തന്നെ നെറ്റിയില്‍നിന്ന് ചോര പൊടിഞ്ഞുതുടങ്ങി. ആ നിമിഷം, കാച്ചിലെവിടെയാണ് കുഴിച്ചിട്ടതെന്ന്, അയാള്‍ക്കോര്‍മ വന്നു.

ഒരു മീറ്ററിനു മേലെ നീളമുള്ള കാച്ചില് വള്ളിയുടെ അറ്റത്തുള്ള വിത്ത്, കുഴിയിലേക്ക് ഇറക്കിവച്ചതും, ആട്ടിന്‍ചാണകം നിറച്ചതും, കുഴിമൂടാന്‍ ആഞ്ഞു കിളച്ചപ്പോള്‍,  ഉയര്‍ത്തിയ തൂമ്പാ, അയ കെട്ടിയ കയറില്‍ തട്ടി സ്പ്രിംഗ് പോലെ തിരിച്ചുവന്ന് തലയ്ക്കടിച്ചതും അയാള്‍ ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞത് പോലെ ഓര്‍ത്തെടുത്തു.

നെറ്റിയിലെ വേദന വകവെക്കാതെ അയാള്‍, അയക്കയറിനു കീഴെ കിളയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി. കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍, ചുവന്ന തൊലിയുള്ള ഒരു വലിയ വെള്ളക്കാച്ചില്‍ അയാള്‍ മാന്തിയെടുത്തു.

കാന്താരിയും ഉള്ളിയും ചതച്ച്, വിന്നാഗിരിയും ഉപ്പും കൂട്ടി അയാള്‍ ആ കാച്ചില് മുഴുവന്‍ തിന്നു. ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെട്ടത് വെറുതെയായില്ലല്ലോ എന്നോര്‍ത്ത് അയാള്‍ അതിയായി സന്തോഷിച്ചു.

അന്ന് രാത്രി സുഖമായി ഉറങ്ങിയ അയാള്‍ ,  നേരം പുലരാറായപ്പോള്‍ വീണ്ടും ആ പഴയ സ്വപ്നം കണ്ടു.

കായിക്കയുടെ കടയിലിരുന്നു ബിരിയാണി കഴിച്ചിരുന്ന ചെറുപ്പകാരന് അയാളുടെ മുഖസാദൃശ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവരെ ഗൗനിക്കാതെ അയാള്‍ തീറ്റ തുടര്‍ന്നു.
അയാളുടെ പാത്രത്തിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. നല്ല നേര്‍ത്ത ഖൈമ അരിയുടെ ബിരിയാണി. ഈന്തപ്പഴമച്ചാര്‍. സള്ളാസ്...

പിന്നെ....

കാച്ചിലിന്റെ സ്ഥാനത്ത് വലിയ ഒരു കോഴിക്കാല്!!! .....അതേ കോഴിക്കാല് തന്നെ!!!....

ഞെട്ടിയെഴുന്നേറ്റ് ചുറ്റും നോക്കിയ അയാള്‍ തെല്ലിടനേരം അനങ്ങാതിരുന്നു. മുറിയിലെ ഫാന്‍ നല്ല ശബ്ദത്തോടെ കറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

എത്രയും പെട്ടന്ന് കായിക്കയുടെ കോഴിബിരിയാണി കഴിക്കണമെന്ന് അയാള്‍ക്ക് തോന്നി.